«Η οδός Αθηνάς…των θαυμάτων και των τεράτων» (22/11/26)

Το 1834, η Αθήνα έγινε η νέα πρωτεύουσα ενός νέου κράτους, μεγάλωσε και αναβαθμίστηκε σε διοικητικό και οικονομικό κέντρο, με τις εμπορικές δραστηριότητες να βγαίνουν έξω από το παραδοσιακό «παζάρι», στις γειτονιές και στους νέους δρόμους της.

Στην οδό Αθηνάς, που ένωσε την ως τότε κατοικημένη λαϊκή περιοχή των αμπατζήδικων και των τσαρουχάδικων στα νότια, από την Ευριπίδου ως το Μοναστηράκι, με την νεόδμητη αστική περιοχή στο βόρειο τμήμα της, ανοίχτηκαν πλατείες, έσμιξαν νεοκλασικά κτίρια, σχολεία, μέγαρα εμπόρων, αριστοκρατικά και λαϊκά ξενοδοχεία, το Δημαρχείο και το Δημοτικό Θέατρο, η σκεπαστή αγορά, οινομαγειρεία, εστιατόρια, καφενεία, μικρομάγαζα, υπαίθριοι πάγκοι, πλανόδιοι πραματευτάδες, παπατζήδες, κουρείς, θαυματοποιοί αλλά και κομπογιαννίτες θεραπευτές.

Ένας δρόμος πολύχρωμος και πολύβουος, αριστοκρατικός και λαϊκός μαζί, με φωτεινά σαλόνια αλλά και μισοσκότεινους οίκους ανοχής, και κάθε λογής θεάματα, η Αθηνάς υπήρξε ο δρόμος «των θαυμάτων και των τεράτων».